Posts Tagged ‘dagerotypia’

W 1839 roku Louis Mandé Daguerre w Paryżu i William Henry Fox Talbot w Londynie zademonstrowali swoje osiągnięcia, które dały początek fotografii. Oba procesy – dagerotypia i kalotypia należą do metod przeszłości, mogą być one jednak punktem wyjścia do poznawania procesów, jakie zachodzą przy wykonywaniu fotografii (zdjęcia). Świat przyznał pierwszeństwo dagerotypii. Zadecydował być może o tym fakt, że dagerotypia nie była osłonięta żadnymi tajemnicami i patentami, a wynalazek ten został ofiarowany ludzkości. I chociaż dagerotypia przetrwała zaledwie dwadzieścia lat, wyparta przez mokry proces kolodionowy, to jednak z datą jej ogłoszenia wiąże się rocznicę wynalazku fotografii.
Dzięki metodzie Daguerre’a zachowały się pierwsze fotografie ludzi tamtej epoki. Do naszych czasów przetrwały dagerotypy Chopina i Mickiewicza. Początkowo metodą tą uzyskiwano obrazy fotograficzne na miedzianej, posrebrzanej płytce w postaci pozytywu odwróconego (lustrzanego). Późniejsze modele aparatów były wyposażone w lustro do odwracania obrazów. Dagerotypy było można oglądać, ale pod pewnym kątem. Same płyty, które należało później odpowiednio spreparować, były produkowane fabrycznie i miały znormalizowany format, od 21,6 x 16,2 cm do mniejszych, stanowiących wynik ich podziału, choć można spotkać również okrągłe lub o nietypowych wymiarach, służące do zdjęć stereoskopowych[1]. Grubość tych blaszek wahała się od 1/4 do 1/3 mm.
Dagerotypy, jako rzeczy drogie były oprawiane w specjalne światłoszczelne, często bardzo ozdobne etui. Mógł sobie na nie pozwolić jedynie ktoś o ustabilizowanej pozycji materialnej i społecznej. Dziś dagerotypy są już unikatami w dosłownym tego słowa znaczeniu.


[1] Stereografia – fotografia trójwymiarowa – polega na wykonaniu dwóch zdjęć, tzw. stereopary, za pomocą dwóch równoległych obiektywów. Osie optyczne tych obiektywów są od siebie odległe o wielkość zwaną bazą, zbliżoną do rozstawu źrenic człowieka (65 mm). Jedno zdjęcie będące elementem stereopary odpowiada temu, co widzi oko lewe, drugie temu, co widzi oko prawe. Przeglądając następnie w odpowiedni sposób stereoparę (w przeglądarce stereoskopowej, itp.) uzyskujemy wrażenie istnienia na zdjęciu trzeciego wymiaru. W przypadku fotografowania przedmiotów ruchomych oba zdjęcia stereopary muszą być wykonane jednocześnie, w przypadku fotografii przedmiotów statycznych nie jest to konieczne, ale obiektywy aparatów stereoskopowych mają sprzężone migawki i przysłony. W stereografii naukowej (lotniczej, astronomicznej), baza może być wielokrotnie większa, aż do kilku kilometrów. „Katalog FOTO KAMERY ŚWIATA”, (rocznik, nr1) s.25, wyd. Prego, Warszawa 1997

Reklamy