Archiwum dla Luty, 2016

Każdy system w sieci ma swoją nazwę: nazwę hosta (ang. hostname). Ta nazwa jest unikatowa w skali sieci. Nazwy hostów pozwalają odwoływać się do komputera w sieci za pomocą krótkiej, łatwej do zapamiętania nazwy, a nie adresu IP danej maszyny.

Każdy system w sieci TCP/IP ma również adres hosta – znany jako adres IP – który jest unikatowy dla wszystkich hostów w sieci. Gdy następuje operacja sieciowa, nazwy hostów są wykorzystywane do określenia ich adresu IP przez odnalezienie ich w tablicy lub przez wysłanie żądania zamiany do serwera wyznaczonego dla tego zadania. Jeżeli system jest podłączony do sieci Internet, jego adres hosta jest pobierany z zakresu przydzielonego sieci przez Sieciowe Centrum Informacyjne (Network Information Center). Sieci, które nie są podłączone do Internetu również używają adresów sieciowych, które są zgodne z konwencją internetową.

Adres sieci w Internecie to kolejne cztery bajty. Adresy sieciowe są zwykle zapisywane w postaci a.b.c.d, gdzie a, b, c i d są liczbami całkowitymi (np. 192.0.10.23). Każdy składnik jest 8-bitowy i w ten sposób daje zakres od O do 255. Adres jest dzielony na dwie części: pierwsza identyfikuje sieć, a druga host w sieci. Rozmiary tych części mogą być rożne. Pierwszy bajt adresu (a) określa typ adresu (nazwany też klasą), a co za tym idzie – liczbę bajtów przeznaczoną na każdą z części.

W tabeli pokazano szczegóły działania typów:

Bity początkowe Zakres a Klasa Część sieciowa Część dla hosta Maksymalna liczba siec Maksymalna liczba hostów w sieci
0 1-126 A a b.c.d 126 16777214
10 128-191 B a.b c.d 16384 65534
110 192-223 C a.b.c d 2097152 254
111 224-254 Zarezerwowane (zawiera adresy multicast)

 

Adresy w klasie A są odpowiednie dla sieci o milionach hostów, natomiast adresy klasy C dobre dla sieci z mniejsza liczbę hostów (mniejszą niż 255). Istnieje kilka sieci klasy A – numery tych sieci są zwykle zarezerwowane dla głównych sieci narodowych. Adresy multicast (nazywane czasem klasą D) są częścią zarezerwowanej porcji adresów. Używa się ich do adresowania grup hostów jako jednostek i są przeznaczone dla aplikacji takich jak wideokonfercncje.

Adresy IP od 10.0.0.0 do 10.255.255.255 są jednym z kilku zakresów, które zostały zarezerwowane do zastosowań w sieciach prywatnych (me podłączonych do Internetu). Jeżeli firma wykorzystuje 10 jako n, może wykorzystywać b i c do identyfikacji konkretnych podsieci w dużej sieci, a d do identyfikacji pojedynczych hostów w tej samej podsieci. W przypadku sieci podłączonych do Internetu sieć jest często opisywana przez n i b, natomiast c jest stosowane dla podsieci, a ii odnosi się do hosta. W każdym przypadku należy być konsekwentnym w adresowaniu w swojej sieci.

Zgodnie z konwencją adres sieci 127.0.0.1 jest używany jako adres pętli zwrotnej (ang. loopback): dane wysłane pod ten adres są przesyłane z powrotem do tego samego hosta. Adres pętli zwrotnej jest najczęściej używany w celach testowych. Adresowi temu jest zwykle nadawana nazwa localhost.

Podobnie niektóre numery hostów mają zastosowanie konwencjonalne: host O odnosi się do samej sieci, a host 255 jest używany jako adres rozgłoszeniowy (specjalny adres służący do wysyłania wiadomości do wszystkich hostów w sieci lokalnej).

Do tej pory zakładałem, że adresy IP są na stale przypisane do każdego hosta w sieci, ale nie jest to niezbędne. Protokół dynamicznej konfiguracji hosta (DHCP – Dynamic Host Configuration Protocol) pozwala przydzielić adresy IP do systemów dynamicznie – w momencie, gdy potrzebują one dostępu do sieci.

Maska podsieci określa, jak 32-bitowy adres IP został podzielony pomiędzy część sieciową a część opisującą daną maszynę – wszystkie komputery w danej sieci TCP/IP mają przypisaną maskę. Maska podsieci jest wartością 32-bitową budowaną przez umieszczenie l w każdym bicie porcji sieci adresu IP i O we wszystkich bitach części.

Reklamy