Archiwum dla Październik, 2015

Aby dodać nowy system do domeny Windows NT, w której działa TCP/IP należy wykonać następujące czynności:

    • Zainstalować i skonfigurować kartę sieciowa, sprawdzić, czy system ją zobaczył, a także podłączyć fizycznie system do sieci.
  • Zainstalować sieć TCP/IP w systemie – konfiguracja sieci w Windows NT odbywa się przez aplet Network (Sieć) panelu sterowania (dostępna jest również przez Properties w Network Neighborhood).

 

  • Przypisać nazwę hosta i adres sieci do systemu (lub stwierdzić, co zostało przypisane przez administratora).
  • Stworzyć konto komputera w podstawowym kontrolerze domeny.
  • Zainstalować i skonfigurować dodatkowe usługi sieciowe, których wymaga system. Zdecydować się na usługę nazewniczą i strategię routingu.
  • Przetestować połączenie sieciowe.

Każdy z tych kroków omówię szczegółowo.

Reklamy

Serwer Windows NT może działać również jako serwer DNS poprzez usługę Microsoft DNS Server protokołu TCP/IP. Istnieją trzy rodzaje serwerów DNS:

Serwer podstawowy – jest to system, który przechowuje na stałe autorytatywne informacje dla zadanej strefy, któramoże mieć zakres od podsieci lokalnej aż do obszaru wielkości Internetu. Zawiera główną kopię plików konfiguracyjnych definiujących translację nazw hostów na adresy IP dla strefy.

Serwer zapasowy – to system, który uzyskuje zestaw informacji o nazwach z serwera głównego, gdy uruchamiany jest proces serwera DNS. Od tego czasu może on zapewniać taką samą translację, jak serwer główny. Serwery zapasowe są przydatne jako kopia zapasowa i do tego, by odciążyć ruch w sieci tworzony przez klientów DNS.

 Serwer pełniący role jedynie pamięci podręcznej – to system zależny, w określaniu wszystkich nieznanych nazw hostów, od innych hostów, ale pamiętający nazwy i adresy, których się nauczył. Taki host zasadniczo działa w trybie zorientowanym na klienta, ale minimalizuje jego żądania skierowane do zasobów sieciowych, gdyż nigdy nie pyta o tę samą nazwę dwukrotnie, zanim nie zostanie uruchomiony ponownie.

Wszystkie serwery DNS zachowują dane o translacjach, których się nauczyły jako normalnej części ich zadania. Takie informacje są zatrzymywane przez zadany okres, a następnie usuwane z pamięci podręcznej. Pamięć podręczna jest ponownie inicjowana za każdym razem, gdy serwer jest uruchamiany.

Serwer Windows NT może działać jako dowolny z wyżej wymienionych.

Narzędzie administratorskie DNS Manager (dostępny również przez polecenie dnsadmin) jest używane do konfiguracji serwera DNS. Narzędzie to pozwala na administrowanie wszystkimi serwerami Microsoft DNS w sieci z jednego systemu (ale nie ma możliwości obsługi serwerów DNS innych niż Microsoft).

Kroki wymagane do skonfigurowania serwera głównego czy zapasowego podobne:

    • Należy zainstalować usługę Microsoft DNS Server, jeżeli potrzeba (przez przycisk Add zakładki Services apletu Network panelu sterowania).
    • Wybieramy ścieżkę menu DNS Managera DNS->New Server… i wprowadzamy nazwę hosta lub adres IP systemu, w którym będzie działała usługa. Jeżeli serwer już istnieje na liście, po prostu trzeba go wybrać.
    • Wybieramy ścieżkę menu DNS->New Zone…. Opcja ta jest używana zarówno do tworzenia stref, jak i do definiowania serwerów głównego i zapasowego.
  • W przypadku serwera podstawowego wybieramy przycisk Primary i Next. Wprowadzamy nazwę strefy i nazwę pliku strefy (domyślnie jest to nazwa strefy z rozszerzeniem .dns) w kolejnym oknie dialogowym. Pliki bazy danych DNS są umieszczone w katalogu %SystemRoot%\System32\DNS.

 

  • W przypadku serwera zapasowego wybieramy przycisk Secondary. Następnie wprowadzamy nazwę istniejącej strefy i jej podstawowy serwer (odpowiednio) w polach Zone i Server. Możemy też użyć ikony ręki w dolnej części okna do wskazania istniejącej strefy.
  • W następnym oknie dialogowym wprowadzamy nazwę lokalną dla strefy (zwykle po prostu jest to nazwa strefy) i ścieżkę do pliku danych lokalnych (domyślnie tak samo, jak w przypadku serwera podstawowego).
  • Na koniec wpisujemy adresy IP jednego lub kilku serwerów głównych dla strefy, do których powinien odwoływać się serwer zapasowy w czasie wstępnej translacji danych (określony wcześniej serwer jest automatycznie wpisywany na listę).
  • Jeśli trzeba, można teraz podzielić strefę za pomocą ścieżki menu DNS->New Domain…. Mimo nazwy taki wybór tworzy podstrefę aktualnie wybranej strefy, a nie nowy DNS lub domenę Windows NT.
  • W przypadku nowej strefy tworzymy związaną z nią strefę odwrotną (ang. reverse-lookup zone}, pozwalającą na tłumaczenie adresów IP na nazwy hostów. Strefy te muszą mieć przypisane nazwy w postaci b.a.in-addr.arpa, gdzie b i a są drugim i pierwszym składnikiem lokalnego adresu IP: na przykład 1.10.in-addr.arpa odpowiada strefie odwrotnej dla podsieci 10.1.
  • Dodajemy do bazy danych wpis dla każdego hosta w strefie za pomocą ścieżki menu DNS->New Host…. Zaznaczenie kwadratu Create Associated PTR Record w oknie dialogowym New Host powoduje, że odpowiedni rekord zostanie wprowadzony w tym samym czasie do strefy odwrotnej.

Za pomocą ścieżki menu DNS->New Record… dodajemy inne rekordy DNS wymagane w sieci. Pozwala to na wprowadzenie rekordów DNS dowolnego typu.